Geboren uit de stilte en de Normandische wind, legt Eugène Breton schaduwen en tijd vast. Van Egyptische kunst tot vluchtige klanken, creëert hij afwezigheid, het moment, het licht. Dwalend tussen bergtoppen en herinneringen, Vangt hij de sneeuw die zal verdwijnen. Elk werk, een fragiele spoor, Stelt het geheugen als enig doel. Zien, luisteren, dan verdwijnen, In een zucht, niets laten zien.